ពេលអធិស្ឋានជាពេលត្រេកអរ (ត ៧៨)

ពេល|Dអធិស្ឋានជា|Gពេលត្រេកអរដែល|Dនាំឲ្យខ្ញុំបាន|Aចិត្តអំណរ ក៏|Dឲ្យខ្ញុំក្រាបចំ|Gពោះព្រះអង្គនឹង|Dទូលទ្រង់ពីបំ|Aណងខ្ញុំDប៉ង នៅ|Dគ្រាមានGទុក្ខសោក|Dថប់បារម្ភនោះ|Dចិត្តខ្ញុំGតែងតែ|DនៅសុAខុម ហើយ|Dច្រើនដងរួចពី|Gឧបាយកលដោយ|Dពេលអធិស្ឋាន|AបានមកDដល់ ពេល|Dអធិស្ឋានចំ|Gរើនកំឡាំងពាក្យ|Dខ្ញុំទូលសូមឮ|Aដល់បល្ល័ង្ក នៅ|Dស្ថាននោះព្រះទ្រង់|Gចាំសា្តប់ខ្ញុំហើយ|Dទ្រង់តែងផ្តល់ព្រះ|AពរជាDធំ ព្រះ|Dអង្គបGង្គាប់ឲ្យ|Dរកទ្រង់ផងដោយ|Dទុកចិត្តGនឹងព្រះ|Dគុណស្មោះAត្រង់ បាន|Dជាចិត្តខ្ញុំលែង|Gខ្វល់ខ្វាយបានហើយ|Dចាំទន្ទឹង..ពេល|AអធិDស្ឋាន ពេល|Dអធិស្ឋានជា|Gពេលត្រូវចិត្តព្រះ|Dអង្គនឹងខ្ញុំប្រ|Aកបយ៉ាងស្និទ្ធទ្រង់|Dឲ្យខ្ញុំ មើលឃើញ|Gស្ថានឧត្តមនឹង|Dទីវិមានរៀប|Aស្រេចឲ្យDខ្ញុំ នោះ|Dខ្ញុំក៏Gលាផែន|Dដីឡើងទៅទ|Dទួល..មរGដក..ជា|DទីលំAនៅ.. ទាំង|Dច្រៀងកំពុងហោះ|Gកាត់អាកាសព្រោះ|Dទៅនៅជាមួយ|Aព្រះអDម្ចាស់